“Zeur-ouder ! “

gehoord-wordenAls je een kindje krijgt, dan  volgt er eerst een periode van gewenning. Gewenning aan het ouderschap, maar ook ga je uitvogelen wat je kind nodig heeft en hoe jij als ouder daarin tegemoet kan komen.

Dat is ook je plicht als ouder, als ze jong zijn, maar ook als ze al wat ouder zijn. Jij bent het baken van veiligheid en je kind heeft jouw nodig om zijn weg te vinden in de maatschappij.

Laat ik nu zelf al wat jaartjes deze weg aan het bewandelen zijn . Daarnaast mag ik grote of kleinere stukjes meelopen met ouders die ook hun stinkende best doen om hun kind te ondersteunen. Dat maakt dat je je op den duur gaat indekken en jezelf wijsmaakt dat je niet teveel maag verwachten, zodat het niet te erg tegenvalt.

Als ouder kost het je enorm veel energie om telkens weer de telefoon te pakken, een mail te sturen of op gesprek te gaan. En als je aan alles voelt (zeker als je hooggevoelig bent) dat men het eigenlijk allemaal een beetje ver gezocht vindt/ er niks mee kan en /of loze beloften doet, dan zakt de moed je in de schoenen en vraag je je op den duur af: Overdrijf ik dan echt zo? Ben ik een overbezorgde moeder? Ze zien me al weer aankomen: “Daar heb je haar weer!”

Vaak ontbreekt op scholen en bij zorginstellingen de vaardigheid , maar zeker ook de kennis om met bepaalde problematieken op de juiste manier om te gaan. Waardoor de professional je het gevoel kan geven dat je overdrijft, dat zij het probleem niet zien.

Zij zien niet hoe jij urenlang met een ontploffend, boos en gefrustreerd, maar vooral ook verdrietig kind, probeert om te gaan.

Zij zien niet hoe lang jij al zoekt naar informatie, spreekt met anderen en hoopt op de juist ingeslagen weg.

Zij zien niet hoeveel mensen je al geconsulteerd hebt, die toch niet de juiste hulp konden bieden.

Zij zien niet hoeveel strijd het kost om je moederhart te volgen en dat je heel goed je best moet doen om  in contact te blijven met je partner.

Zij zien niet dat je af en toe niet meer op je benen kan staan van vermoeidheid of dat je de moed wil opgeven, omdat niemand je lijkt te begrijpen.

En zij zien vooral niet, dat jij heel goed weet dat je kind hulp nodig heeft, dat je dat aan alles voelt, maar dat je weggezet wordt als die “zeurouder”.

In gesprekken ga je andere professionals  verdedigen, omdat ze heus hun best hebben gedaan en echt wilden begrijpen wat er aan de hand was. Kun je dat eigenlijk wel vragen? Dat iemand zoveel moeite moet doen om jouw kind te helpen?

Vrouw-vs-Man-Als-hij-doet-wat-moet-gebeuren-hoeft-zij-niet-zo-lang-te-zeuren_-7145Het antwoord is: Ja, dat mag jij vragen.

De vraag is alleen of de andere partijen de kennis, vaardigheden, tijd en mogelijkheden hebben, om de weg te gaan bewandelen op de juiste manier.

Daar ligt het probleem. Wanneer een instantie , school of hulpverlener iets niet kan, dan zou dit gewoon eerlijk gezegd moeten worden.

Uiteraard zijn er heel veel kundige mensen en ik geloof ook oprecht dat veel mensen hun best doen.  Vaak heeft ook iemand veel kennis binnen zijn vakgebied of een stuk daarvan. Maar dat is soms niet genoeg en dat zou het zo krachtig zijn dat iemand zou zeggen: “Ik kan dit niet, ik snap het niet, ik weet me hier geen raad mee, ik heb hulp nodig.”  En zeker in het onderwijs, voelt men zich snel aangevallen, afgewezen, tekort gedaan of voelt men het als een inbreuk op hun veilige haventje. Maar gaat het er niet om dat we met zijn allen, veel meer weten en door samen te werken en hulp te accepteren veel krachtiger worden. Daar liggen oneindig veel kansen, in de samenwerking!

Wat zou het  fijn zijn als ouders niet pas na jaren, na tientallen gesprekken , na een aantal aan zenuwinzinkingen grenzende momenten,  pas geholpen worden, maar gehoord zouden worden bij de eerste keer dat ze aan de bel trekken, omdat ze voelen dat hier iets nodig is. En geloof mij: als je het zo sterk voelt als moeder (of vader), dan is het negen van de 10 keer een gevoel dat klopt.

Dus ben jij die ouder die na de zoveelste gang naar school, hulpverlening of anderszins zichzelf afvraagt of ze niet gezien wordt als “zeurmoeder”?? Misschien wel, maar blijf opkomen voor je kind, want jij bent de enige die er voor hem/haar kan zijn en weet hoe de gevolgen thuis zijn.

Uiteindelijk zal de samenwerking gezocht gaan worden en kun jij misschien voor een klein deel eraan bijdragen  dat die behoefte gezien gaat worden.

Wat betreft de uitgesproken verwachting  voorafgaand aan het gesprek dat ik beschreef: deze keer was er begrip, werd er geluisterd en de juiste hulp ingeschakeld, althans….daar gaan we vanuit deze keer! Het kan ooit dus zomaar meevallen! En er zijn mensen die het wel begrijpen!