Wijsheid in pacht

In de afgelopen tijd heb ik –samen met anderen – heel wat lezingen gegeven over uiteenlopende onderwerpen binnen de opvoeding. Ik geniet ervan om een lezing te geven en vooral om de interactie te ervaren die ontstaat als mensen spreken over hun kinderen. Op zulke avonden wordt de sfeer het fijnste als bezoekers zich veilig voelen. Ik heb de wijsheid niet in pacht. Voor mij hoort daarbij dat ik me zelf kwetsbaar op stel. Anders kom ik niet in contact met de bezoekers en blijft het een eenzijdig verhaal.

Dat is spannend, want ook ik ben maar gewoon een mama die de weg zoekt in opvoedingsland. Toevallig is het ook mijn vak, heb ik er voor gestudeerd en ben ik door veel ervaring in zowel onderwijs als opvoeding wijzer geworden. En put ik dan ook graag uit die rugzak, omdat ik weet en voel hoe fijn het is als je kan delen met anderen. Dat je voelt dat je er niet alleen voor staat en dat je samen meer weet . Soms is het zo fijn als je gewoon even van je af kan praten en merkt dat de ander ook wel eens in moeilijke situaties verzeild raakt.

Daarnaast  besef ik me iedere keer weer dat we met zijn allen in hetzelfde schuitje zitten. De vergelijking met kapiteins op het schip, viel me zojuist binnen.  Iedere ouder zoekt naar de juiste vaarroute, met verschillende bemanning, wisselend vrachten en andere bestemmingen. De overeenkomst  is dat op ieder schip  een kapitein aan het stuur staat, die de leiding neemt. Maar af en toe niet weet hoe de boot gestuurd moet worden en hulp vraagt via zijn navigatie en andere instrumenten. Soms kom je bij een sluis en heb je hulp nodig om verder te komen. Dan weer ga je met de wind in de zeilen op open zee. Nooit wetende wanneer het weer omslaat en hoe je dan het beste kan reageren. Er zijn ook momenten dat je boot om dreigt te slaan en je een reddingsboot nodig hebt, om te overleven. depositphotos_4537596-stock-photo-ship-captain-at-the-helm

Toch lijken we er allemaal wat moeite mee te hebben om ons echt te laten zien. Vaak uit angst om veroordeeld te worden door de buitenwereld. Voor een ander weten we het allemaal heel goed. Zodra het over je eigen kind gaat, raakt het je hart en word je onzeker en wil je het vooral goed doen.

Veel onderwijs en opvoed mensen zullen dat herkennen: ze draaien hun hand niet om voor een klas van 30 kinderen. Maar als hun eigen kind een driftbui heeft, weten ze niet meer wat ze moeten doen. En dat is normaal. Van je vak kun je afstand nemen, van je kind niet.

Ook ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik het “beter weet”.  Maar constateer steeds sneller dat daar niemand wat aan heeft.  De vooruitgang zit ‘m erin dat ik het sneller van mezelf herken en dan probeer het van een andere kant te bekijken. Een luisterend oor of een helpende hand is van grotere waarde dan de mening die zomaar rondgestrooid wordt.

f14a4624277b497fac2545ef6cc7c2c8Deze week kwam ik uit bij een moeder met een driftig kind in de supermarkt. Meerdere mensen boden aan om deze moeder te helpen.  In eerste instantie voelde moeder zich ongemakkelijk, maar uiteindelijk accepteerde ze hulp. Waarna het kind en de moeder al snel weer tot rust kwamen en zichzelf konden herpakken. Wat fijn om te zien dat we elkaar ook kunnen helpen in plaats van veroordelen. Dat was voor mij een momentje van geluk. Opvoedgeluk!