Vriendschap

Vorig jaar vierde ik met toch wel wat gemengde gevoelens,mijn 40e verjaardag. Want een veertigjarige was vroeger toch wel echt oud in mijn beleving. En ik zie mezelf nog op het verjaardagsfeestje van mijn ouders staan, wat een saaie bedoeling, heb ik gedacht.

Zelf voel ik me heel vaak nog dat meisje van 18, dat onzeker , maar ook vol verwachting, vol plannen en behoorlijk rigide ideeën de wereld tegemoet trad. Wanneer ik dan mensen ontmoet uit die tijd of er worden verhalen aangehaald uit die tijd, dan verval ik als het ware weer in die rol van dat meisje en lijkt het heel even of de tijd heeft stil gestaan.

Afgelopen vrijdag was mijn vaste vriendinnenclubje weer even compleet en raakten we even in gesprek over de waarde van vriendschappen die alzo lang terug gaan. Misschien omdat je die tijd nooit meer terug haalt en alleen daar naar toe kan met mensen waarmee je dit hebt beleefd. Dat lijkt steeds belangrijker te worden, zo concludeerden we. Zij zijn degenen die aaneen half woord genoeg hebben, zij zijn degenen die weten met welk leed  je hebt geworsteld en die ervoor zorgen datje je weer even 18 voelt, met altijd weer dezelfde grappen, verhalen. Bijna weer , is het gegiechel van toen terug.

Zo komen dan ook altijd dezelfde anekdotes weer boven. Lachen we over de jongens die voorbij kwamen, de dronken buien en hoe die afliepen, de reisjes die we maakten met elkaar, de avonturen die we beleefden en komen er ook zo nu en dan de tranen van wat was, maar ook van wat is.  De verhalen hoeven niet meer verteld te worden, alleen het aanhalen van wat woorden, zorgen voor een herbeleving in sneltreinvaart.

Als achttienjarige was ik zeker niet zorgeloos en had  ik al het een en ander meegemaakt, waarvan ik nu weet, dat hoorde bij de vorming van mijn persoon. Maar jeetje, wat was het fijn geweest als ik er wat vrijer en zorgelozer doorheen had kunnen vlinderen. Zo waren de omstandigheden niet , maar ik weet nu dat ik daar ook het karakter niet voor heb. En ik ben wel eens jaloers op mensen die (ogenschijnlijk) licht en luchtig door het leven lijken te vliegen.

Toch besef ik me nu , dat ik door alle dingen die mijgebeurd zijn in mijn leven, de persoon geworden ben die ik nu ben. Dat dooralles wat ik zelf, maar ook met mijn vriendinnenclub heb meegemaakt, me gevormdhebben en nog altijd vormen. Ons is niets bespaard gebleven tot op heden. En ooknu verkeren we in zware tijden met elkaar. We kunnen er een boek over schrijvenmet zijn zessen, wellicht dat we dat nog eens moeten doen. Soms vraag ik me afhoeveel een mens kan hebben en tegelijkertijd ben ik overtuigd van delevenslessen die in al dat leed verstopt zitten, waardoor we maximaal groeienvoor dat stukje waarvoor we op aarde zijn gekomen (Mocht je geïnteresseerd zijnin de achtergrond van deze gedachte, lees dan het boek: Sprookje van de doodvan Marie-Claire van der Bruggen en begrijp waar ik vandaan kom)

Doordat we zoveel gedeeld hebben en nog altijd delen, blijft de band groeien en bloeien. Ook verandert het door de jaren heen. Soms heb je even genoeg aan jezelf, of zoek je de een of de ander meer of minder op. Maar dat is allemaal oké. En dat bewijst voor mij de kracht van deze vriendschap. Waar ik mezelf kan zijn en weet: er is altijd een gezamenlijk verleden waar we een hele stevige basis hebben gelegd.

Op mijn 18e wist ik niet waar deze vriendschap toe zou leiden, dat het een onverwoestbare zou zijn en dat we nog zoveel met elkaar gingen  mee maken. Nu kan ik alleen maar heel dankbaar zijn voor zoveel vriendschap en verbinding in mijn leven. Dat gun ik iedereen. En zeker ook mijn zoon, die nog relatief onbezorgd door het leven gaat en niet weet wat vriendschap inhoudt voor zijn latere leven.  Wat ook maar goed is. Maar ik hoop wel dat hij de kracht en het geluk ervan gaat ervaren op jongere en daarna ook latere leeftijd.

Als je kind en jongere bent, zoek je nog naar wat bij jou past en wisselen vriendschappen vaak. Op de middelbare school vind je vaak wat meer gelijkgestemden en worden je keuzes wat stabieler. Mijn ervaring is dat je studietijd, wanneer je een beetje weet wie je bent,  je ook mensen uitkiest in je vriendenkring die bij je passen.  Iemand zei me ooit: “Het is als een treinreis, sommige mensen zitten al de hele reis in jouw trein en maken de reis met je af. Zo nu en dan stappen er mensen in of uit of zelfs over op een andere trein.” En daar ben ik het wel mee eens.

En zo proostten we ook afgelopen vrijdag , net als ontelbarekeren daarvoor, op wat is, wat was en wat nog gaat komen. In de wetenschap datwe er voor elkaar zijn en als alles wegvalt, de vriendschap en onze basis inons verleden, ons samen zal brengen. Dat is waar ik van overtuigd ben en waarik vurig op hoop.  Proost op devriendschap!