Uitslag

Uitslag krijg je meestal als reactie op iets waarvoor je gevoelig bent. Jeuk krijg je ervan, je voelt je er slecht door.  Maar je kunt ook een uitslag krijgen, waarop je juist een reactie geeft.

In de afgelopen weken heb ik erg veel ouders gesproken die, nu het einde van het schooljaar nadert, worstelen met het al dan niet overgaan  van hun kind naar een volgend leerjaar. Maar ook twijfelen over de schoolkeuze die ze nog moeten gaan maken of een aantal jaren geleden gemaakt hebben. In extreem veel gevallen , geeft de toets of de toetsweek, die daarvoor toch wel een beetje als leidraad gebruikt wordt, een onverwacht lage uitslag. En daar letterlijk en figuurlijk opgescheept worden met (de) uitslag!

In het geval van de kinderen die al in het VO zitten, scoren deze kinderen extreem lage cijfers.

Je kunt denken: deze kinderen hebben nu eenmaal een lager niveau. Deze ouders willen teveel voor hun kind en denken dat ze een slimmer kind hebben dan in werkelijkheid zo is.  Dat zou in sommige gevallen juist kunnen zijn.

Maar het baart mij zorgen dat er zo extreem veel kinderen laten zien, dat een test, niet hun persoon meet. En dat wat werkelijk belangrijk is, niet getoetst wordt. Hopelijk wel gesignaleerd wordt, maar leerkrachten/leraren in een moeilijk parket brengt. Zij bemerken ook dat er meer in zit, dat dit kind in de klas zoveel moois laat zien op zijn eigen manier. Maar wat moet je, als er zoveel druk gelegd wordt op testresultaten en inspectie hamert op excellentie en prestatie?

Namelijk: er zijn maar weinig onderwijsvormen die aansluiten op wat deze kinderen nodig hebben. En waar stuur je zo’n kind dan naar toe? Naar een  lagere vorm van onderwijs, waar dan in elk geval nog wel voldoende pedagogische kennis en ondersteuning aanwezig is.  En waar veel praktijkvakken en basisstof gegeven worden, zodat kinderen zeker hun diploma gaan halen? Naar een andere onderwijsvorm, waar misschien de visie meer overeen komt?

Of zet je hoger in , met het risico dat na een jaar of twee (want dat reken ik even als de termijn waarin het echt niet meer lukt) je alsnog naar een andere school moet, omdat je niet voldoende presteert.

Wat doet dit alles met je zelfbeeld? Wat doet het met een kind dat 7 jaar lang een prima leerling was en door de leerkracht in zijn waarde gelaten werd om wie hij/zij was en nu ineens een papiertje meekrijgt waarop staat dat het 90% slechter presteert dan de rest van de kinderen?

Wat doet het met een kind, dat zich in het zweet heeft gewerkt om zijn toetsen en huiswerk voldoende te maken , als het keer op keer een 1 of 2 terugkrijgt  met de opmerking van zijn leraar: je hebt vast niet geleerd!

Dan moet je wel verdomd sterk in je schoenen staan om niet een heel vertekend , negatief zelfbeeld te ontwikkelen.  En niet op te geven, maar door te zetten en je toch weer ’s morgens vroeg uit je bed te hijsen, om met frisse tegenzin weer je school te bezoeken, wetende dat je je vrienden zult moeten achterlaten, van school zal moeten ruilen en hopen dat het dan beter gaat.

Als ouder, leerkracht, coach of ondersteuner is het heel hard werken, om dat ene moment, de  waarde van die ene uitslag, te verkleinen en duidelijk te maken, dat dit kind niet dom, lui, oninteressant, raar of stom is. Bedenk je zelf maar eens wat je onthoudt uit feedback van 20 mensen, waarvan er 1 negatief is: die onthoud je. Hoe mooi alle andere woorden ook zijn, de negativiteit heeft meer impact op je dan al die 19 positieve feedback.

Eigenlijk vind ik dat dit signaal de alarmbellen moet laten rinkelen, bij iedereen die met kinderen werkt. Want onze kinderen geven steeds duidelijker aan dat ze de aansluiting missen, dat ze zich niet gehoord voelen. Het (voortgezet) onderwijs sluit niet aan bij wat het puberbrein aan kan en wat een kind nodig heeft. En het is schrijnend om te zien, te voelen en te merken dat de generatie kinderen van nu daar de dupe van dreigt te worden. En massaal dreigt af te haken of onderpresteren.

Uiteindelijk willen we allemaal dat onze kinderen stevig in hun schoenen staan, hun talenten leren kennen en weten wat daadwerkelijk belangrijk is in het leven. Laten we dan eens beginnen met het benoemen van wat het kind wel kan en het van een andere kant benaderen, door in te zetten van talenten en vaardigheden uit te bouwen. En vanaf daar stapje voor stapje, vanuit vertrouwen te werken naar wat dit kind nodig heeft voor zijn/haar toekomst. Dat is passend onderwijs!