Strategisch Huisvestingsplan scholen Asten; Crisis of kans??

51451192258cab842bc1c4aff923ed0eAfgelopen week kwam het nieuws over de scholenhuisvesting in Asten toch wel een beetje als donderslag bij heldere hemel: Asten gaat van 8 basisscholen naar 4 gebouwen m.u.v. de kerkdorpen.  Veel ouders zouden hopen dat dit plan net zoveel tijd gaat kosten als de strijd  die het al dan niet behouden van het pand van Anneke de Bruijn  aan tijd gekost heeft. Maar is het een crisis of kun je er naar kijken als een kans?  

Mijn eerste reactie was een boze, een verdrietige. Want ik heb destijds bewust gekozen voor een kleine school, met veel aandacht voor het individuele kind en waar veel tijd besteed werd aan creativiteit en de ontwikkeling van het mens-zijn zelf. Zeker in tijden dat niet alles vanzelfsprekend liep en ik school hard nodig had om samen op te trekken, is deze keuze “van levensbelang”gebleken.

Mijn kind zit in groep 7 en zit nog twee jaar op de basisschool. Dus je zou kunnen zeggen: geen zorgen, mijn kind maakt de basisschool af op de school waar ik voor heb gekozen en kan dat hopelijk doen binnen de identiteit die de school nu uitdraagt.

Voor elk kind zou ik wensen dat zijn ouders zich breed kunnen oriënteren, dat ze  kunnen kiezen voor een bepaalde sfeer, een bepaald type onderwijs , de grootte van de school ,waarden en normen die zij als belangrijk achten voor hun kind en meer aspecten waarop je een school kiest.

Het buurtaspect kan een rol spelen bij deze keuze, want kinderen spelen nu eenmaal graag in hun eigen buurt. Althans, dat is een overtuiging die veel ouders hebben. Dat argument kan ik weerleggen, omdat mijn kind in een totaal andere buurt naar school gaat en toch altijd kon en kan afspreken met kinderen door heel Asten. Al moet je daar zelf aanvankelijk wel even meer moeite voor doen en een extra keer voor taxi of bemiddelaar spelen.

Dit waren allemaal zaken die als eerste gedachten  door mijn hoofd schoten.

Tegelijkertijd weet ik ook: verandering geeft weerstand. Verandering doet pijn. Elke school zal zijn schoolklimaat het beste/mooiste of prettigste vinden.  Maar als het eenmaal zo is, dat er scholen moeten verdwijnen, hoe kan dat dan op de best mogelijke manier vormgegeven gaan worden?

 

Als het dan toch gaat gebeuren, kunnen we  dan figuur_belle_edit_A3kijken naar kansen?

  • Een nieuw gebouw biedt mogelijkheden voor inrichting die aansluit op de tijd van nu. Want de gebouwen zijn verouderd, maar ook onderwijsconcepten kunnen wel een boost inspiratie gebruiken.
  • Misschien is dit wel het juiste moment om de broodnodige onderwijsvernieuwingen uit te denken, vorm te geven en Asten te voorzien van doordachte, vernieuwende , maar tegelijk degelijke onderwijsconcepten. Waarbij de ouders kunnen kiezen uit 4 sterke scholen , die staan voor hun onderwijs en dat kunnen presenteren in een mooi, nieuw, fris gebouw ingericht op alles wat daarom vraagt.
  • Met inspirerende leerkrachten die hun onderwijs uitdragen en enthousiast zijn over de kansen die hen hierdoor geboden worden en plezier en werkvreugde uitstralen.

Afscheid nemen doet altijd pijn. Want je weet nu wat je hebt en je weet niet hoe het er straks uit gaat zien. Wie weet wat deze grote omschakeling voor verrassingen gaat brengen. En wat voor moois het kan opleveren; mits er constructief en vooral met een degelijke voorbereiding van onderwijsconcepten en de daarop volgende gebouwen/verbouwingen gewerkt gaat worden.

Misschien stoot ik nu veel ouders en onderwijspersoneel voor het hoofd, wat absoluut niet mijn intentie is. Mij gaat het niet persoonlijk aan en dat geeft ruimte om er met meer afstand naar te kijken. Ook ik voel me heen en weer geslingerd tussen verontwaardiging en opstandigheid enerzijds,   naar berusting  en inspiratie anderzijds. De uitwerking  van dit plan , met al zijn voors en tegens, zal met de nodige hobbels genomen worden.

image558918ba21123Als ik er op mijn manier naar kijk, dan blijft het afscheid nemen van de scholen waar velen van ons,  onze jeugdherinneringen hebben liggen, pijn doen. Ook omdat er een stukje geschiedenis en nostalgie verdwijnt. Maar onze gevoelens zijn niet die van onze kinderen, kinderen leven veel meer in het nu en gaan mee met wat het leven hen biedt.  En alle ouders die ik heb gesproken , die vinden dat het onderwijs andere dingen moet gaan bieden: hier ligt  ook een kans! Natuurlijk zullen er opstartproblemen zijn en zullen scholen niet direct draaien als een geoliede machine. Maar kunnen we het een kans geven en eens kijken hoe we er over 20 jaar voor staan met de scholen in Asten. Goed werk heeft tijd nodig, ik geloof dat ik er stilletjes aan in ga geloven…