Puberstress vs ouderstress

screen-shot-uit-Pubers-1748x984

 

In de eerste jaren van de middelbare school,  lopen kinderen en hun ouders vaak aan tegen een boel stress. Plannen is voor sommige kinderen erg moeilijk. Met hun intelligentie is vaak niks mis. Maar vaak weten ze niet hoe ze dingen taakgericht aan kunnen pakken. Vaak zie je dat terug in de dagelijkse huis-tuin en keuken dingen zoals tas inpakken, op tijd komen, werkstukken maken, spullen opruimen. Met als gevolg  een boel conflicten, omdat de ouders zich toch wel wat zorgen maken. Kortom: puberstress en ouderstress!

In de basisschoolperiode komt dit –zeker in de lagere groepen – nog niet zo naar voren en kunnen kinderen zichzelf vaak redden. Ook omdat er veel structuur en controle is op hun schoolwerk en ouders ook de neiging hebben om nog veel mee te regelen.

Wanneer kinderen naar de middelbare school gaan wordt er een beroep gedaan op heel veel vaardigheden die opvallend veel kinderen niet ontwikkeld hebben. Vaak omdat het niet nodig was, want ze konden zich zo ook redden. Daarnaast lagen die verwachtingen er ook niet zo duidelijk vanuit volwassenen om het kind heen.

Eigenlijk is de overgang naar de middelbare school een hele grote overgang.   Ouders proberen hun kinderen los te laten. Kinderen proberen zich los te maken. Een hele normale ontwikkeling. Kinderen in deze leeftijdsgroep komen in een verwarrende, moeilijke periode waarin heel veel gebeurt in hun leven. Misschien wel teveel om je aandacht te kunnen richten op dingen die op dat moment in hun ogen niet belangrijk zijn.

Pubers zijn vooral bezig met: overleven in een nieuwe situatie, wennen aan alle nieuwe indrukken, omgaan met een veranderend lichaam en alle gevoelens die daar bij komen. Hun slaap, eet en leefpatroon wordt volkomen overhoop gegooid. En qua leeftijd val je ook nog eens tussen het waiuFPG l en het schip. Het allerbelangrijkste in deze jaren  is vrienden maken en erbij horen

Tegelijkertijd verwachten we als opvoeders ook dat kinderen  zich op allerlei andere vlakken ontwikkelen en vind je als ouder andere dingen belangrijk dan je kind.

Ik zou willen pleiten voor een brugjaar / keuze jaar /tussenjaar, noem het hoe je wil, waarin de nadruk ligt op het aanleren van vaardigheden, plangedrag, sociale vaardigheden . Een jaar waarin je talenten verkent en vaardigheden ontwikkelt die je de rest van je leven helpen, omdat je eigenwaarde groeit en je een zelfbewuster mens bent. Dat zou tegelijkertijd de maatschappij een stukje mooier maken en een heleboel ellende voorkomen.

Een jaar waarin je leert plannen, waarin je doelen leert stellen en leert hoe en waarom je keuzes maakt op grond van je eigen normen en waarden.  Überhaupt te investeren in normen en waarden uit te leggen en het belang daarvan te benadrukken.

Ik hoor mensen denken: dat is de taak van ouders en opvoeders in een eerder stadium. Maar tijden veranderen en er liggen zoveel verwachtingen meer in de opvoeding die ook op het lijstje staan. Maar ondertussen is het – in mijn ogen –  een onhaalbare taak geworden voor leerkrachten om naast de basisstof en het systeem van passend onderwijs,  ook aandacht te geven aan pestgedrag, omgaan met social media, sociale vaardigheden, plangedrag, huiswerkplanning enz. enz.

En wat is nu een schooljaar op een mensenleven. Als je 16 bent, weet je amper wat er voor mogelijkheden zijn in de wereld en hoe je eigenlijk zelf in elkaar zit. En er zijn inmiddels zoveel kinderen die een jaar hebben overgedaan, omdat ze nog niet toe waren aan de volgende stap. Of misschien didactisch makkelijk konden bijbenen, maar sociaal nog zoveel te leren hadden.

Ik denk dat het voor veel kinderen een heel goed idee zou zijn om te leren over het leven en hoe je daar je weg in kan vinden en je leven op een fijne manier richting kan geven. Zodat er vanuit een gezond gevoel van eigenwaarde, met een stevige basis,  richting gegeven kan worden aan hun leven.