Pestkoppen!

Oliebol, dikke beer,  schelden doet van binnen zeer….De  echte kinderen voor kinderen –fans van mijn leeftijd , kennen ‘m nog wel. Als er liedjes als dit voorbij kwamen, voelde ik dat diep van binnen. Ik kon bijna voelen wat deze kinderen bedoelden. En als ik de film Spijt! kijk, word ik ook iedere keer in mijn hart geraakt.

pesten2Vroeger , toen ik een meisje van een jaar of 10, 11 jaar was, was ik een makkelijk slachtoffer  geweest voor pesterijen. Gevoelig, verlegen, lang, beugel, bril , niet perse “het mooiste meisje van de klas”!  Wij droegen niet de duurste merkkleding, al naaide mijn moeder wel het Oilily-merkje op de kleding, zodat het echt leek.

In de klassen die ik heb gehad als leerkracht, waren altijd 1 of 2 kinderen die met het maken van groepjes, met het tellen van de klas en als ze ziek waren, niet opgemerkt werden. Vaak kinderen die zich als grijze muizen gedroegen en daardoor niet opvielen bij afwezigheid.  Ook toen al , was ik me er zeer van bewust , dat ik juist die kinderen aandacht moest geven en mezelf moest dwingen ze te zien, ook al kostte dat vaak veel moeite. Ik was vroeger zelf 1 van die grijze muizen.

Maar ik weet niet hoe het voelt om echt gepest te worden en elke dag met het lood in de schoenen, naar school te gaan. Wetende dat je opgewacht wordt door pestkoppen die altijd een reden hebben om jou te sarren,treiteren.

Ik weet ook niet hoe het is om een pester te zijn. Hoe zou het voelen als je jezelf iedere dag  oplegt, een ander te pesten, pijn te doen, zodat je je eigen pijn niet hoeft te voelen? Ik weet het niet!! Wat ik wel weet is dat degene die gepest word, iets kwetsbaars over zich heeft, wat de pester gebruikt om zelf buiten schot te blijven. En uiteindelijk is zowel de pester als de gepeste even onzeker. Maar is de uiting van die onzekerheid iets anders.

Hoe het kan  is een raadsel, maar op de een of andere manier ligt de focus binnen mijn praktijk vaak een tijdje op een zelfde onderwerp.  Dan weer heb ik een aantal aanmeldingen m.b,t . hooggevoeligheid, dan weer kinderen die moeite hebben met plannen,  kinderen met gescheiden ouders, hoogbegaafdheid. De afgelopen 3 weken heb ik 3 afzonderlijke verhalen gehoord van ouders die vertelden over pestgedrag  binnen hun omgeving.

Verhalen waar iedere ouder voor vreest. Je wil dat jouw kind erbij hoort, net als de anderen. Maar je wil ook niet dat jouw kind juist de pester is. En waar je ook betogen over houdt aan de eettafel, is dat je kind geen meeloper hoeft te zijn en zelf mag nadenken en keuzes kan maken. Eigenlijk wil je gewoon dat jouw kind “veilig“ is en kan zijn wie hij of zij is.pesten48

Iedere rol in de verhalen rondom pesten, is een vreselijke rol. Het gaat erom dat het gepest stopt en dat je je kind leert wat voor mogelijkheden er zijn  om op een fijne manier met elkaar om te gaan en je eigen behoeften ingevuld te zien worden. Daar ligt een hele moeilijke taak voor ouders. Want de ouders van het slachtoffer voelen zich boos en verdrietig en misschien ook wel angstig als het om de toekomst gaat. De ouders van de pester voelen zich vreselijk, waarom doet hun kind dit? Ze schamen zich en weten zich geen raad. Of ze gaan in de ontkenning onder het motto: als het er niet is, hoeven we er ook niets aan te doen. Wat ook een overlevingsstand is.

En al die andere ouders, de zogenaamde ouders van meelopers, kijken toe, luisteren, zien en piekeren wat wijsheid is in deze situatie.

In dit soort situaties is er geen winnaar of verliezer. En er is ook geen pasklaar antwoord. Belangrijk is om met elkaar in gesprek te gaan en te blijven en echt te luisteren. In de eerste plaats naar de verhalen van degene die het meldt, maar ook naar je eigen kind.  Hoe moeilijk is dat? Daar liggen zoveel gevoeligheden.

jouw-spiegel-612x362Als je als ouder echt heel dapper bent, kan je kijken naar  jouw eigen positie en rol binnen dit onderwerp. Wat was jouw rol  als kind? Hoe voelde dat? Wat draag jij uit? Wat verwoord jij als ouder naar je kind, naar je partner of naar andere mensen? Wat pikt jouw kind op van jouw gedrag?  En hoe komt het dat jouw kind in een bepaalde rol terecht is gekomen? Wat voor behoefte ligt daar? Daar ligt een schat aan informatie om mee aan de slag te gaan. Want je kind is en blijft je spiegel. Vaak zie je dat het gedrag van de basisschool gewoon meegenomen wordt naar een volgende school en het pesten weer van voren af aan begint. Dat kan ook bijna niet anders. Wil je werkelijk dat er iets veranderd, dan zal er ook bij jezelf en bij je kind wat aangepakt moeten worden. Pas dan kun je ook stappen zetten in gedrag en zal er wezenlijk iets veranderen.