Hooggevoeligheid en sport

sportWanneer we het hebben over hooggevoeligheid , is sport niet direct onderwerp van gesprek. Toch krijg ik behoorlijk vaak verhalen te horen,  die te maken hebben met sport. Is het voor ieder hooggevoelig kind hetzelfde? Uiteraard niet, ieder kind neemt zijn eigen  karakter , achtergrond en opvoeding mee Maar er zijn wel parallellen te ontdekken  En  misschien kun je er wel iets mee, als jij af en toe worstelt met (de keuzes van) je sportieve, hooggevoelige kind. Daarom in mijn blog wat dingen die me zijn opgevallen.

 

Kinderen die op sport gaan, hoeven nog niet direct vreselijk fanatiek te zijn. Hoe jonger het kind is, hoe meer kans dat dit zich nog ontwikkelt. Natuurlijk zijn er altijd kinderen die liever de handstand doen op het sportveld, of zich vooral bezig houden met het zoeken naar klavertjes vier in het gras. Maar er is ook een groep kinderen die tijd nodig heeft om te wennen. Waaraan zou je denken? Hier een opsomming:

Overzicht: een hsp kind wil graag overzicht krijgen. Vragen die hij zichzelf stelt zijn:153-duidelijkheid-organisaties

Wat is de bedoeling?

Wat zijn de regels?

Wat wordt er van mij verwacht?

Wat is mijn taak?

Hoe zorg ik dat ze mij niet stom vinden en dat ik het goed doe?

Wat als ik een fout maak?

Een duidelijk voorbeeld hiervan is het verhaal van mijn eigen zoon. Met 4 jaar oud mocht hij meetrainen met de mini’s. Dolenthousiast ging hij naar een proeftraining (dit is een tip!!) , want ik had bedacht dat hij nog wel eens van gedachten kon veranderen en het niet zou voortzetten . Om die  reden spraken we af dat hij 5x mocht meetrainen. Zo gezegd , zo gedaan. Nu wilde het toeval dat alle 5 de keren het weer niet mee zat en er tijdens de training regen viel . Voor hem was alles nog zo onoverzichtelijk en onduidelijk dat hij als conclusie trok: als ik moet voetballen regent het altijd en daar heb ik echt geen zin in, dus ik wil er niet bij! Einde voetbalcarrière dacht ik.

Na enkele andere sporten uitgeprobeerd te hebben, werd toch de interesse aangewakkerd voor voetbal . Met dank aan mijn man, die toen in ons leven kwam en ook de interesse in voetbal aanwakkerde. Ik verdenk hem van een stukje eigenbelang, want vanaf dat moment werd er iedere zondag  zonder commentaar naar Studio Sport gekeken (ik ben in de minderheid, dus ik strijk dan), delen  ze een gezamenlijke hobby en is er in elk geval een passie waar ze beiden niet over uitgepraat raken en dat smeedt een band.

 

Dus na enkele jaren ging mijn zoon weer bij voetbal en speelde hij allereerst als keeper of verdediger. In eerste instantie snapte ik die keuze niet. Want zo’n beste keeper was hij niet, want hij dook expres onder de bal door, uit angst geraakt te worden en als veldspeler kon hij wel het verschil maken. Nu begrijp ik dat dat als doelde diende om overzicht te krijgen op alle bovenstaande vragen. Voor een keeper is het duidelijk wat er moet gebeuren, geen twijfel, geen onduidelijkheid en je hebt overzicht op het veld.

Hoe meer het overzicht groeide en hij vertrouwen kreeg in eigen kunnen, hoe meer het besef en de motivatie kwamen om mee te doen in het spel en zo schoof hij ieder seizoen een plekje op  Om nu na 4 jaar van verdediger, naar middenvelder te zijn verschoven en uiteindelijk als  lievelingspositie spits te hebben.

Keepertekening

Nog wat andere kenmerken die een HSP kind vaak laat zien:

  • Hsp kinderen zijn extreem gevoelig voor sfeer. Het is dus erg belangrijk dat ze een trainer of coachhebben die duidelijk is en enigszins begrijpt wat voor kind hij voor zich heeft.
  • Rechtvaardigheid is erg belangrijk. Wanneer er ten onrechte dingen geroepen of gedaan worden, vindt een hsp kind het erg moeilijk hier mee om te gaan.
  • Dit kind wil graag alles goed doen en het liefst vanaf het begin. De lat ligt erg hoog en het eist van zichzelf dat het daaraan voldoet. Dat geeft veel druk.
  • Kinderen die hooggevoelig zijn hebben vaak tijd nodig. Om te ontdekken wat er van hen verwacht wordt, hoe er met elkaar om gegaan wordt , om op die manier zijn draai te vinden Vaak zie je dat ze ook beter worden in de sport, gaandeweg het seizoen. Het lastige is, dat er bij veel sporten aan het eind van een seizoen een nieuw team, met nieuwe regels en andere coaches gevormd wordt.
  • De meeste gevoelige kinderen weten erg goed wat ze willen. Als ze toch een sport “moeten” doen , omdat papa of mama dat zo leuk vinden, zal het niet gaan zoals je hoopt dat het gaat  Dit kind wil proeven, voelen, observeren wat echt past. En daar worden dan soms “foute keuzes” in gemaakt. Maar pas dan leer je voelen wat bij je past.

Nog een voorbeeldverhaal uit eigen doos:

Toen de zwemles gestart kon worden, was mijn zoon redelijk snel door van badje 1 naar badje 2. Maar eenmaal daar bleef hij eindeloos lang oefenen in dat badje. Er leek geen eind aan te komen en na een tijdje ging ik me er toch wat meer in verdiepen. Ik zag het namelijk niet zo zitten om nog een jaar , twee keer per week in die heerlijke chloorlucht, tussen de kakelende ouders, mijn zoons haar te wassen, terwijl er gevochten werd om een plek in de douche en beschaafdheid geen groot goed is in die kringen. Tijdens de kijkles observeerde ik wat hij deed en zag ik al waar het aan schortte: hij deed wat hij moest doen zodra de zwemjuf keek, de verdere tijd (wat best veel tijd was, want een groepje van 9 kinderen), wandelde hij stiekem naar de overkant en terug. Dat betekende dat hij niet echt veel effectieve zwemmeters maakte en dat de uitdaging lag in het diepe. Want daar kon hij niet meer wandelen over de bodem.

zachtjes-te-water-gaan

 

Toen ik dat besproken had en hij naar badje 3 mocht, ging het als een speer. Want hier moest gewerkt en gezwommen worden en daar kwamen we tenslotte voor. Voor ik het wist was diploma A in the pocket.

Moraal van het verhaal is dat deze kinderen wat meer tijd dan gemiddeld nodig hebben om te wennen aan hun sport en op die manier te vinden wat hen plezier schenkt en daar is af en toe een doortastende ouderhand bij nodig!