Groep 8 blues

Terwijl er nieuw leven aan het groeien is in mijn buik en wij ons voorbereiden op het kindje wat komen gaat, sluiten we aan de andere kant bijna een periode af die zo enorm belangrijk en vormend is geweest in het leven van Tim, onze zoon die afscheid gaat nemen van de basisschool en begint aan een nieuw avontuur op de middelbare school.
Deze week startte school weer na twee weken meivakantie. En nu langzaamaan het afscheid op school wordt ingezet, dwalen mijn gedachten terug naar zijn basisschooltijd.

Die begon met een stralend jongetje, dat op de dag dat hij naar school ging, vol enthousiasme en verwachtingen, klaar zat om naar school te gaan. Met in zijn hand een banaan en op zijn rug een klein, maar stoer rugzakje. Thuis had hij zichzelf geleerd te lezen , rekenen met kleine sommetjes en daar kwam ik achter toen hij op driejarige leeftijd ineens V-L-A op het pak vanille vla las en ik niet snapte hoe hij dat woord kon lezen (omdat ik het woord zelf niet gebruik, wij zeggen pap of een toetje!). Na een kort lettertestje- want de juf in mij kwam direct in actie – bleek hij zichzelf alle letters te hebben geleerd en te kunnen lezen. De letters die hij niet kende waren de X en de Y, details die ik nooit vergeet.


Na een maand school, gingen de ogen fletser staan en was er van het enthousiasme weinig meer over. Hij moest vooral stil zitten en luisteren. Ook moest hij binnenblijven in de klas tijdens de pauze, als hij zijn kleurplaat niet af had, iets wat hij niet begreep en waar ik nog minder van snapte, aangezien hij in augustus 4 was geworden. Hij moest werkjes doen, die hem totaal niet boeide en werd m.i. geremd in zijn ontwikkeling, terwijl hij zich verheugd had op het leren. Daar startte zijn eigen verzet, het broek plassen begon weer, terwijl hij al een jaar dag en nacht droog was. En hij ging van school weg lopen. Waar hij er aan de voorkant in moest, liep hij er even gauw aan de andere uitgang weer uit. En dat stukje enthousiasme voor het leren is heel, heel ver weggezakt.


We bewandelden een hele weg en probeerden dat met school te doen, maar ik voelde me niet gehoord. Daarnaast was de communicatie beroerd en wilde ik dat Tim en ook mezelf, niet 8 jaar aan doen. Nu al werd hij belemmerd in zijn doen en laten en dan was hij nog amper begonnen aan zijn lange schoolcarrière die hij nog voor de boeg had. Ik zag zijn valkuilen, maar ook de talenten die vliegensvlug een stille dood leken te sterven.
We stapten over naar een andere school. Een school waarbij vooral mijn gevoel goed was , was op dat moment het belangrijkste en daar heb ik geen seconde spijt van gehad.Hier werd hij gezien door zijn juf . Hier mocht hij zijn wie hij was. Natuurlijk moesten hier ook dingen en werden er dingen van hem gevraagd. Maar de juf had Tim in beeld, zoals ik hem kende. Toch was daarmee niet ineens alles in kannen en kruiken. Dat zou een mooi sprookje zijn geweest. Ik kreeg meer en meer kennis van begaafdheid en hooggevoeligheid en we doorliepen een aantal testen. Maar alleen met een test, kom je geen steek verder.


Ook op deze school kwamen er na een tijdje driftbuien en wilde hij niet meer naar school. Maar op deze school gingen we het gesprek aan en probeerden we samen tot een oplossing te komen. Tim versnelde naar groep 3 en daarmee keerde de rust – voor even – terug. In groep 5 begon het circus van voren af aan en zochten we opnieuw naar een passende oplossing, met als doel: plezier in school terugvinden. In groep 7 besloten we hem te laten zitten, met de hoop en het doel dat hij zijn basisschooltijd goed zou gaan af ronden, in alle rust en wellicht zou er ook wat meer leerrendement uit te halen zijn. Daar was hij het absoluut zelf niet mee eens, maar sommige dingen kun je als 9- jarige niet zelf beslissen. Voorop stond: met plezier weer naar school.


Na 2 moeilijke jaren, kwam daar wederom de rust terug. Hechte vriendschappen werden gesloten, er kwam regelmaat en rust in het hoofd en uiteindelijk ook in het hart. En toen afgelopen zondag school weer voor de deur stond, hoorde ik ineens: ik heb zin in school! Had je me dit verteld 8,4 of 3 jaar geleden…ik had niet durven geloven dat hij dat nog eens zou zeggen.


Met dank aan heel veel lieve , kundige , geduldige juffen en meesters, gaat deze periode afgesloten worden met een blij mannetje dat lacht, al een beetje pubert zo nu en dan, samen met zijn vrienden, maar vooral ook zien we een jongen die steeds meer vertrouwen heeft in zichzelf en de wereld om zich heen. En kunnen we oprecht zeggen: jij komt er wel, op je eigen mooie manier. Dat is nooit een rechte weg geweest. Het is meer een berglandschap met hier en daar diepe dalen, hoge bergen, prachtige vergezichten, maar wat kan het zo nu en dan hard donderen en bliksemen in de bergen. Om na de bui weer een prachtige bloem te ontdekken in het landschap dat je ziet.


Als er iets is dat ik geleerd heb in de afgelopen 12 jaar dat Tim in mijn leven is en ik zijn mama mag zijn, dan is het dat niets gaat zoals je dat zelf hebt bedacht. Het ouderschap is vooral : vertrouwen op en luisteren naar je gevoel, vertrouwen op je kind en genieten van de tijd dat ze je hand nog pakken , terwijl je een wandelingetje maakt. Die momenten zijn zeldzaam geworden en dat is ook heel gezond. Hij gaat steeds meer zijn eigen weg, of moet ik zeggen er is maar 1 weg en dat is zijn weg. Dat zit eenmaal in het karakter en vind ik ook een hele sterke eigenschap, maar ooit zo verdraaid lastig voor mezelf als ouder.


En dan gaan we over een paar jaar weer opnieuw een basisschool zoeken die past bij het kindje dat zich gaat laten zien. Deze keer meer vertrouwend op mijn gevoel en de inmiddels opgebouwde ervaring als ouder. Dankbaar voor alle lessen die we tot nu toe hebben doorleefd en terugkijkend op een groeiproces voor zowel mezelf, de scholen waar we mee te maken hebben gehad en ook voor Tim zelf.


Tim is bijna klaar voor een nieuw avontuur en heeft daarbij heel krachtige beslissingen gemaakt, waarbij onze rol er een van adviseren was. Tijdens het kennismakingsgesprek op zijn nieuwe middelbare school, liet hij zien dat hij zichzelf prima kan redden, dat hij zijn mannetje staat en dat het kleine ventje op het punt staat een steeds meer zelfbewuste jongen te worden. Hier zit een trotse mama, met veel vertrouwen in de toekomst.