Eindelijk, eindelijk gaat er gestaakt worden.

Eindelijk,  eindelijk gaat er morgen iets van protest komen van mensen uit onderwijsland. Onderwijsmensen zijn eigenlijk te braaf om te staken. Het zijn vaak mensen die met hun hart voor de klas staan en er 100% of meer voor de kinderen willen staan.

En wie zijn er de dupe als er gestaakt gaat worden?

Op korte termijn de kinderen en hun ouders. Echter, op langere termijn, hebben alle kinderen er baat bij dat er eens stil gestaan wordt bij de enorme werkdruk die gevraagd wordt. Over salaris nog niet te spreken. Een beginnend leerkracht verdient aardig, maar wanneer je alle uren telt die een leerkracht maakt en die zou uitbetalen, dan is het een schijntje. Het sprookje dat men vertelt over de juf of meester die om half drie lekker naar huis gaat, is vast ooit  waarheid geweest, maar zeker niet meer in de huidige tijd. Dat is ook helemaal niet erg, want je hoort gewoon je uren te maken.

Maar een leerkracht is nooit klaar. Er moet altijd nog iets gebeuren en als je je lijstje afgevinkt hebt, kom je toe aan de dingen die er echt toe doen: onderwijs geven en je creativiteit daarbij inzetten.

Onderwijs gaat niet over inspectie ontvangen en daar dagenlang alles op papier kloppend maken, klappers vullen en  bijwerken waar niemand praktisch wat mee doet, plannen schrijven omdat dat eenmaal zo hoort, stofzuigen en tafeltjes poetsen omdat je je kinderen in een fris lokaal wil ontvangen,  ellenlange vergaderingen uitzitten omdat er geen beslissingen genomen worden, activiteiten organiseren voor 5 werkgroepen want voor ieder feest is organisatie nodig , deelnemen in sollicitatiecommissies, nog eens vergaderen met de (G)MR of oudervereniging als afgevaardigde van het team, materialen bestellen omdat de conciërge wegbezuinigd is, spullen voor je lokaal low-budget inslaan bij de IKEA of Action omdat de boel er wel gezellig uit moet zien maar daar geen financiën voor zijn…..

Waar het wel over zou moeten gaan is :

De tijd hebben om te investeren in goede lessen, die kinderen enthousiast maken en uitnodigen en prikkelen om meer te willen leren.

Een band op bouwen met de kinderen , investeren in een goed pedagogisch klimaat en een veilige omgeving.

Kennis en vaardigheden ontwikkelen zo dat je “jouw kinderen”  het onderwijs op maat kan geven waar ze recht op hebben.

Ruimte maken voor een gesprek met een ouder, die behoefte heeft aan afstemming.

Investeren in een sterk team, waarin men op elkaar kan vertrouwen en er gebouwd kan worden met elkaar.

Een heel half uur pauze houden om je brood eens rustig te kunnen eten en je gezondheid op peil te houden, zodat je het makkelijk volhoudt voor de groep.

Zelf heb ik vijf  jaar geleden de keuze gemaakt om echt met kinderen te werken en voor mezelf te  beginnen. Ik was alleen nog bezig met alle bovengenoemde randzaken en kwam veel te weinig toe aan alle onderwijstaken en hulpvragen die ik wel zag, maar waar ik niet aan toe kwam. Puur en alleen omdat er veel teveel andere zaken gevraagd waren die niets met de kinderen te maken hadden, maar met papierwerk en bezuinigingen. Ik wilde goed onderwijs geven en kon dat onvoldoende invullen en verantwoorden.  Mijn frustratie was zo enorm, dat ik besloot dat niet meer te willen en juist wel te kijken naar de vragen die kinderen hebben en laten zien. Ik verliet het onderwijs, om er nog eens kort terug te keren en weer dezelfde frustratie te ervaren. Mijn onderwijshart zal altijd blijven kloppen, maar de droom die ik als 21 jarige , afgestudeerde juf had, is volledig in het water gevallen.

Dat betekent niet dat ik vergeten ben hoe hard een leerkracht werkt en hoe het voelt om nooit klaar te zijn, de ideeën ergens geparkeerd in een hokje “ooit” te voelen , terwijl je weet dat de uitvoering al te lang op zich laat wachten. En dan komt er weer een nieuwe manager die een drietal thema’s toevoegt aan de overvolle agenda. Nee, ben het niet vergeten.

Ik weet ook dat onderwijsmensen vanuit hun hart werken en de kinderen niet gauw laten zitten. Bovendien vinden ze hun werk – zoals het ooit begonnen is – met passie voor onderwijs, veel te leuk en hebben ze de goede hoop dat het ooit verandert!

Morgen zal het topje van de ijsberg te zien zijn en ik hoop van harte dat de hele ijsberg tevoorschijn komt, voordat de boot erop vast vaart en onze kinderen allemaal kopje onder gaan. Als wij willen dat er goed onderwijs gegeven wordt, moeten er ook goede voorwaarden gecreëerd worden.

Heel veel succes allemaal morgen zowel de stille stakers als de luidruchtige, jullie stem mag gehoord worden!