Als je later groot bent…

Deze maand word ik 40. En ik moet eerlijk bekennen: dat houdt me toch wel bezig. Niet zozeer omdat er veel veranderd.  Meer om het feit dat ik dat vroeger 40 toch echt wel heel oud vond.  Ik herinner me nog de feestjes van mijn ouders toen zij 40 werden en die waren vooral heel saai, omdat  er vooral gesproken werd over dingen die ik niet interessant vond .

40En dan ineens word ik zelf 40. Hoor ik niet meer bij de “jeugd”, word ik al een tijdje aangesproken als mevrouw i.p.v. meisje.  Terwijl ik me de meeste tijd toch nog echt een meisje voel, die ook niet precies weet hoe het zit en onzeker is over heel veel dingen. Eigenlijk dacht ik dat die onzekerheid met 40 wel over zou zijn. Maar ik kom er gaandeweg achter dat het allemaal in jezelf zit en jij zelf als enige de beslissing kan nemen om : je niet meer zo druk te maken, te doen wat goed voelt en vooral heel veel dingen los te laten en er vertrouwen in hebben dat het goed komt.

Als klein meisje dacht ik vooral altijd: later als ik groot ben dan….

Op de een of andere manier moest het ergens in de toekomst gebeuren. Maar als ik er nu op terug kijk, bleef dat zo en moesten de “belangrijke dingen” altijd in de toekomst gaan gebeuren. Dat kleine meisje werd een puber die dromen als grootste hobby had.  Toen ik 20 werd had ik verwachtingsvolle dromen over de prins op het witte paard, toen ik die gevonden dacht te hebben werden het grootse dromen over huisje, boompje, beestje en toen ik dat eenmaal had,  bleek het niet te zijn wat ik ervan verwacht had en viel er even niets te dromen en kwam ik met beide voetjes stevig op de grond.

Alsof we in een tijdmachine zijn gestapt  staat nu de 40 voor de deur.  Had ik als klein meisje een bepaald beeld van hoe mijn leven er dan uit zou zijn, de realiteit pakte anders uit.

Nu heb ik de afgelopen 40 jaar heel veel geleerd. Veel lessen waren harde lessen. Maar ze hebben me wel gevormd tot wie ik nu ben.  En ik zou willen dat ik wat meer echt genoten had van wat er op dat moment was, in plaats van me druk te maken over wat allemaal moest gaan gebeuren.  Misschien is de grootste les wel de cliché uitdrukking: Life is what happens  , while you’re busy making other plans!life-is-what-happens-to-you-while-you-re-busy-making-other-plans

Het is op geen enkel front in mijn leven, gegaan zoals ik het bedacht had. Is dat erg? Nee, helemaal niet.  Beetje zonde van de tijd die ik daaraan besteed heb wel. En het is  ook wel jammer dat ik zo’n vaststaand beeld had van wat ik wilde en wat goed voor me was. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en alleen ik kan kiezen hoe ik om ga met de dingen die me overkomen.

Het lijkt wel alsof bij veel mensen de toekomst het belangrijkste onderdeel van hun leven moet  worden . Ondertussen vergeten we met zijn allen dat het leven zich nu , op dit moment , voor onze neus afspeelt. En dat je het moet pakken op de momenten dat je dat kan. Want elk moment gaat voorbij en voor je het weet zitten we achter de geraniums , spijt te hebben van alles wat we niet hebben gedaan, maar wat eigenlijk op de planning stond voor ergens in de toekomst.

En dat is pas zonde.

In de afgelopen jaren is mijn zoektocht al meerdere malen verlegd, aangepast en bijgesteld. En steeds meer heb ik in de gaten dat ik alleen maar mezelf gelukkig hoef te maken en verder niemand. Ook al lijkt het soms heel anders.

Zo krijg ik al 5 jaar lang te horen  vanuit allerlei hoeken, dat het veiliger en verstandiger zou zijn  een vaste baan te nemen,  in loondienst te zijn en te sparen voor mijn pensioen. Iedere keer als ik dat hoor, schiet ik toch weer even in de stress en op sommige momenten handel ik er ook naar. Op heldere momenten kan ik juist bedenken dat dat een visie is die vanuit angst voor tekort is ontstaan en dat ik zo niet meer wil denken. Maar verdorie, wat is dat lastig.

In de jaren dat ik werkte als leerkracht heb ik tot 3 keer toe meegemaakt dat mensen spaarden voor hun pensioen/VUT  of in elk geval voor later. Mooie plannen waar iedere vrije dag voor werd opgespaard, iedere euro werd opzij gezet en er werd hard gewerkt om van die plannen ooit realiteit te kunnen maken. Tot het lot alle plannen verstoorden.  Door ziekte , dood of onverwachts ontslag verdwenen  alle plannen en werd het overleven  en er het beste van maken.

Ik weet niet wat er in de toekomst gebeurd. En ik wil er ook niet te veel over nadenken. Want wat ik graag wil doen,  wil ik nu doen. Met de mensen die voor mij belangrijk zijn en de dingen die ik belangrijk vind. Lekker eigenwijs zou je het kunnen noemen. Ik geef toe, die eigenschap is altijd in aanleg aanwezig geweest.  Maar met alles wat ik nu weet zou ik willen dat dat meisje van toen wat meer vertrouwen had gehad.  Vooral in zichzelf.  Laat dat de missie zijn voor de komende jaren: kinderen wat meer vertrouwen geven.

Toch nog een toekomstdroom, maar wel een waar ik nu al aan begonnen ben!